یه شعر دیگه از خودم:
------> آخرین قرار <------
آخرین قرارمون خوب یادمه،دل ِ من گرفته بود توی ِ خونه ی ِ دلم غصه لونه کرده بود
دل ِ آسمون هم انگار مثل ِ من شکسته بود بدجوری گریه می کرد،بار ِ غم رو بسته بود
یادم افتاد که یه روز زیر ِ اون درخت ِ بید که دلت شکسته بود،چشمای ِ من تورو دید
من نشستم پیش تو با یه دنیا مهربونی با دلی شکسته گفتی نداری یه همزبونی
من شدم سنگ صبورت،مرهم زخمای تو کشیدم من تنهایی رو دوشم دردای تو
اما بعد از مدتی گفتی که خسته شدی انگاری کنار من بال و پر بسته شدی
اون روزم بود روز آخر که تورو من می دیدم دونه دونه اشک حسرت از رو گونم می چیدم
کاش می شد که اون روزو از توو تقویم پاک کنم همه ی خاطره هامو خیلی آسون خاک کنم
آخه اون روز همه چی بین ما تموم می شد تو می رفتی و دلم فرش زیر پات می شد
زیر ِ اون درخت ِ بید من نشستم تنهایی زود شدم دست به دعا تا که از راه برسی
یهو از اون راه ِ دور،چشم ِ من باز تورو دید لرزه افتاد توو تنم ، دلِ من یه آه کشید
چرا باید عشقمون آخه اینجا می رسید؟؟؟ قلبم از دوری ِ تو دیگه بدجوری پوسید
اومدی کنار ِ من مثل اون روزای ِ دور اما این بار توو چشات پُر بود از حس غرور
دل من یه لحظه لرزید آخه اون نگاه غریب بود یعنی توو چشمای ِ نازت همیشه پُر از فریب بود؟؟
اما توو نگاه ِ من پر بود از حس یه خواهش تا بمونی تو کنارم ، دست ِ من پر از یه لرزش
خوندی از چشام دوباره حرفای ِ تووی دلم رو نگاتو گرفتی از من زدی باز شکستی من رو
گفتی که باید بری،دیگه از من بگذری اومدی که قلبتو دیگه همرات ببری
همون قلبی که یه روز دادی تو هدیه به من چه جوری دلت اومد بگیری اونو ازم؟؟؟
نه... دل ِ تو دل نبود شده بود یه پاره سنگ دیگه رفتن اون روزا، روزای ِ خوب و قشنگ
گفتی:خُب، حرفی نداری توی ِ این لحضه ی آخر؟ دیگه از اون روزا و من و این خاطره بگذر
اما من چیزی نگفتم،آخه این دل تورو می خواست تو گمون کردی رضایت از توو این سکوت پیداست
گفتی:خُب، باید برم. یهو این دلم تکون خورد یه صدا تووی ِ دلم گفت:اون دلت رو با خودش برد
انگار که منتظر بودن ابرا تووی ِ آسمون مثل من داد می زدن که نرو پیشم بمون
تو خیال کردی بری عشقت از دلم می ره اما بی تو قلب من داره اینجا می میره
رفتی اما بعد ِ تو داره می سوزه تنم آخه عشقت تا ابدحک شده تووی ِ دلم
دیگه رفتی از پیشم...رفتی از توو لحظه هام بعدِ تو ، از غم دوریت پر ِ اشکِ توو چشام
لحظه،لحظه عطر ِ تو، پُر می شه توو نفسم بعدِ تو، بی کس و تنها،همیشه توو قفسم
امروز باز هم با یکی از شعرای خودم اومدم
امیدوارم قابل خوندن باشه
++غریبه شدی++
چند روزه دلم می گه که تو یه غریبه ای واسه من وقت نداری، سرد و بی حوصله ای
سر دل داد می زنم اون هنوز یه آشناست عزیزه هنوز واسم، ماه ِ من توی ِ شباست
اما اون بهم میگه ماه ِ تو رفته دیگه توی شبهات بعد از این دنبالش نگرد دیگه
سر می خوره از رو گونم آروم آروم اشک من یعنی رفته اون دیگه ، نمی آد سراغ من؟؟
به دلم می گم:چرا؟؟مگه اون دوستم نداشت؟ چی شد اون رفت و دیگه عکسشم واسم نذاشت؟
یعنی اون اشک منو توو چشام ندید و رفت؟؟ التماس قلبمو یعنی اون نشنید و رفت؟؟؟
واسه چی قلب منو ساده اون رفت و شکست؟ چه جوری از عشق ِ من خیلی آسون اون گذشت؟
توی ِ تارو پود ِ شب مثل یه مسافرم رمقی ندارم و پُر ِ زخم ِ روو دلم
کاش می شد که تو بشی مرهم زخم دلم نیاد اون روز که بگی " باید از پیشت برم"
آرزومه که بازم سر روی ِ شونت بذارم بغضمو غزل غزل مثل بارون ببارم
امروز این پستی که می ذارم یه شعر از خودمه...
امیدوارم خوشتون بیاد............
دیگه ببخشید دیگه اگه بده.....
تو که رفتی...
تو که رفتی توی دفتر دلم نتونستم اسمتو خط بزنم
ندونستم چرا رفتی تا من ِ دیوونه دل بمونم بی کس و تنها، اینجا پر پر بزنم
حالا من موندم و این شب هایی که ستاره ای توش نداره
بی تو موندن مثل یه زمستون ِ بی بهاره
رفتی اما عشق تو ، توی ِ دل من می مونه
مرغ عشق ِ من دیگه هیچ آوازی نمی خونه
شب های بدون ِ تو انگاری صبح نداره بعد ِ تو، توی دلم کی می خواد پا بذاره؟
نه...کسی نمی تونه جاتو اینجا بگیره دل من، اگه نباشی تک وتنها می میره
تو بیا که بعد ِ تو زندگی زندون ِ برام تو بودی شاه پری قشنگ توی قصه هام
نمی دونم که چرا رفتی و من تنها شدم شاید اون که فکر می کردی عشقته من نبودم
اما من دوستت دارم با همه ی این بدی ها همیشه همین بوده اول و آخر قصه ها
می دونم یه روز می آی روزی که خیلی دیره یه روزی که این دلم از غم دوریت می میره
تو بگو خدای من که گناه من چی بود؟؟ که نفهمیدم چطور دلمو ازم ربود؟؟؟
تو بهش بگو خدا، تنگه دلم برای اون شده ورد زبونم ، عشق من پیشم بمون
فوق العاده زیبا که واقعا به دل می شینه.
اسم این آهنگ حرف آخره....خوانندشم میلاد و بنیامین. شعرشم از مریم حیدر زاده...
مثل همیشه ساده اما زیبا و دلنشین...
حتما دانلودش کنید. پشیمون نمی شید.
اینم یه قسمتی از شعرشه.....
دیگه امشب آخرین باره که من ... دست گرمتو تو دستام میگیرم...
آخرین باره که من با یه دنیا آرزو ... واسه چشمات می میرم....
چشم تو خودش داره می گه برو ... می رم اما می دونی دوستت دارم...
هر جای دنیا باشم هر چقدر تنها باشم ... نمی تونم مثل تو سردو بی وفا باشم....
می دونم واسه رسیدن به تو دیر اومدم ... تو چشات دنبال تقدیر اومدم....
می دونم من نبودم قلبتو دادی به کسی ... هنوزم یه کم واسش دلواپسی ...
حالا که دارم می رم کاش یه بار نگام کنی ....
من به اینم راضیم که فقط دعام کنی ...
می رم اما آخر راه من و تو این نبود ...
آخر عاشقیمون این همه نقطه چین نبود ...
اینم لینک دانلود:
سلام دوستای عزیزم....ببخشید که این چند وقت نبودم.
مشکلی واسم پیش اومده بود که تقریبا حل شد.
حالا بازم اومدم تا در کنار شما دوستای گلم باشم
و باز هم با شعری زیبا از فروغ عزیز
نقش پنهان
آه ای مردی که لبهای مرا
از شرار بوسه ها سوزانده ای
هیچ در عمق دو چشم خامشم
راز این دیوانگی را خوانده ای
هیچ می دانی که من در قلب خویش
نقشی از عشق تو پنهان داشتم
هیچ می دانی کز ای عشق نهان
آتشی سوزنده بر جان داشتم
گفته اند آن زن زنی دیوانه است
کز لبانش بوسه آسان می دهد
آری اما بوسه از لبهای تو
بر لبان مرده ام جان میدهد
هرگزم در سر نباشد فکر نام
این منم کاینسان ترا جویم بکام
خلوتی می خواهم و آغوش تو
خلوتی می خواهم و لبهای جام
فرصتی تا بر تو دور از چشم غیر
ساغری از باده ی هستی دهم
بستری می خواهم از گلهای سرخ
تا در آن یک شب ترا مستی دهم
آه ای مردی که لبهای مرا
از شراربوسه ها سوزانده ای
این کتابی بی سرانجامست و تو
صفحه کوتاهی از آن خوانده ای
یه شعر خوشگل دیگه از فروغ فرخزاد که من دیوونه ی خودش و شعراش هستم.
امیدوارم خوشتون بیاد......
رفتم،مرا ببخش و مگو او وفا نداشت 
راهی به جز گریز برایم نمانده بود
این عشق آتشین پر از درد بی امید
در وادی گناه و جنونم کشانده بود
رفتم، که داغ بوسه ی پر حسرت تورا
با اشک های دیده زلب شستشو دهم
رفتم که ناتمام بمانم در این سرود
رفتم که با نگفته به خود آبرو دهم
رفتم، مگو، مگو، که چرا رفت ننگ بود
عشق من و نیاز تو و سوز و ساز ما
از پرده ی خموشی و ظلمت، چو نور صبح
بیرون فتاده بود به یکباره راز ما
رفتم، که گم شوم چو یکی قطره اشک گرم
در لابلای دامن شبرنگ زندگی
رفتم، که در سیاهی یک گور بی نشان
فارغ شوم زکشمکش و جنگ زندگی
من از دو چشم روشن و گریان گریختم
از خنده های وحشی طوفان گریختم
از بستر وصال به آغوش سرد هجر
آزرده از ملامت وجدان گریختم
ای سینه در حرارت سوزان خود بسوز
دیگر سراغ شعله ی آتش ز من مگیر
می خواستم که شعله شوم سرکشی کنم
مرغی شدم به کنج قفس بسته و اسیر
روحی مشوشم که شبی بی خبر زخویش
در دامن سکوت به تلخی گریستم
نالان ز کرده ها و پشیمان ز گفته ها
دیدم که لایق تو و عشق تو نیستم
با خود عهد کردم فراموشت کنم
نفس هایم را حبس کردم
پرده ای سیاه به یادت آویختم
زندگی را فرا موش کردم
شاید فرا موشت کنم....
خاطراتت را آتش زدم
به عشق نفرین کردم
رویایت را نا باورانه به دورتر ها ریختم
تا آسمان کابوس ها پرواز کردم
شاید فراموشت کنم
اما...........
می خواهم بنویسم ...
اما نمی دانم آیا تو آنها را می خوانی یا نه؟
بر برگی از یاس، شعر های بهاری با تو بودن را می نویسم ، بانگاه
سحر به افق
دیده ات لبخند می زنم . سیاهی را رنگ می زنم تا وقت زودتر بگذرد و تو
زودتر بیایی ، بی تو بودن عمر مرا به انتها می رساند...
با تو بودن
هم چون آتشی است که مرا در عشق تو مذاب می کند ، لبخندت را
هم چون آینه ای به من بسپار تا هر دمم عاشقانه با نگاه های تو خاکستر
شود.
ماه شو و مرااز نقاب سیاه شب نجات بده ، چه بگویم که در تو اثر کند و تو
مرااز هرچه پوچی است نجات دهی ،
به نگاهت قسم که خیال مرا از تو گریزی نیست ، همیشه این منم که برای
پرسشی ساده پریشانم:
آیا مرا دوست داری؟
ویرانم،
خراب و فرو ریخته،
کاش نیستی را می شد خرید، کاش مرگ دست خودم بود،کاش دل ها اینقدر
سخت و سرد نبودند ، کاش یک نفر دلش به حال من می سوخت.
چگونه توانستی رهایم کنی؟
و
ذره ذره آب شدنم را به تماشا بنشینی،
من محتاجم،
محتاج دست نوازشگری که اشک هایم را بزداید و برای تمام
دردهایم حرف هایی از جنس آب و آینه داشته باشد ولی تو ......
آن را از من دریغ می کنی
دوستت دارم نازنینم
بی وفا عشق من ، به خدا اشک من
می مونه رو گونم تا بیای پیش من
رفتی و بعد تو چه زجری کشیدم
هنوز تار موتو به دنیا نمی دم
تورو به خاطراتمون منو بی خبر نذار
تورو به اشکمون قسم منو چشم به در نذار
باشه می رم از پیشت خداحافظ عشق من
ببخش روی نامه هام باز چکیده اشک من
دلت موندنی نبود خداحافظ عشق من
حالا که نموندی بگو از من چی دیدی
چه ساده نشستی چه ساده پریدی
بغضمو وقت جدایی نگه داشتم به سختی
حتی واسه دلخوشیمم دست تکون ندادی رفتی
پس بذار روی ماهتو دم آخر نگاه کنم
سخته با خاطراتمون با دل خون وداع کنم
وقت رفتنت نبود خداحافظ عشق من
دلت می شکنه یه روز میدونی قدر اشک من
سخته گفتنش ولی خداحافظ عشق من
سلام دوستای گلم.....حالتون خوبه؟؟؟؟
امروز بازم با یه آهنگ خوشگل دیگه از
از دست ندین. اینم لینک دانلود:
نوروز 87 داره ميادها
مگه می شه بوی بهار بیادو حال کسی خوب نباشه؟؟؟؟؟؟
ببینم تو خونه تکونی به ماماناتون کمک می کنین یا نه؟؟؟؟؟ آره ه ه ه ه؟؟؟؟راست می گین؟؟؟؟ آفرییییییییییین....چه بچه های خوبی هستیییییییییین.
مثل منین دیگه......
با مامانم افتادیم به جون خونه.... من که دیگه دارم از حال میرم ...
اما به جاش وقتی یادم می افته که عید داره می آد خستگی از تنم می ره.
خووووووووب....1 سال دیگه هم گذشت و ما هم 1 سال بزرگتر شدیم.
اصلا باورم نمی شه که روزها انقدر سریع می گذرن....و ما هم چقدر سریع داریم از روزهای بچگیمون دور و دورتر میشیم.
جدا ی از شادی و خوشحالی عید ، بعضی وقتا که یادم می افته الان دیگه حسابی بزرگ شدم و دیگه اون دختر بچه ی کوچولویی که می تونست هر کاری بکنه و کسی کاری به کارش نداشت نیستم....دلم می گیره....
گاهی وقتا دوست دارم بازم برگردم به بچگی هام.....به اون روز های شاد .... روزهای بی خیالی و آسوده بودن از هر چی فکر و خیال...
کاش می شد.
اما .... بعضی وقتا هم می گم نه......الان که بزرگ شدم و می بینم به تمام اون چیزایی که تو بچگی هام آرزوم بوده رسیدم....خوشحالم.
وقتی شکوفه هارو رو درختا میبینم که تازه دارن جوونه می زنن...وقتی صدای گنجشک هارو می شنوم که رو شاخه ی درختا آواز ِ زندگی سر می دن...منم به زندگی بیشتر امیدوار می شم.....
آره زندگی راه خودشو می ره...چه بخواهیم و چه نخواهیم....پس چه خوبه طوری زندگی کنیم که هیچ وقت حسرت روزای گذشته رو نخوریم.
دوستای عزیزم.امیدوارم سال 87 سال پر برکت و سرشار از شادی و خوشحالی براتون باشه.....موقع تحویل سال منو فراموش نکنید. برام دعا کنید.
دوستتون دارم و هیچ وقت فراموشتون نمی کنم...
این عکس چه جالبه......مراسم نوروز زیر آب
